Klik op de naam van de dans voor een kleine (wedstrijd) demo.
Engelse Wals
De voorloper van de Engelse wals was de Boston, die al in 1874 vanuit
Amerika naar Europa werd gebracht. Het vreemde van de Boston was,
dat het paar naast elkaar stond en niet in de danshouding zoals wij nu
gewend zijn. De Boston vond echter pas vanaf 1922 zijn verbreiding
als mode-dans, samen met de Tango. Dit kwam met name door Victor
Sylvester, die in 1922 zijn kampioenschap Engelse Wals won. Hoe
simpel deze dans in de begintijd nog was, wordt duidelijk uit het feit
dat dansleraar Silvester wereldkampioen werd met een aantal
bewegingen die leerlingen tegenwoordig op de beginnerscursus, brons
dus, al kunnen.
In 1921 werd besloten dat het basisfiguur van de Engelse wals zou
zijn: stap, stap, sluit. Rond 1926, kwam er een aanmerkelijke
verbetering in de Engelse wals; de basis werd verandert in stap,
zijwaarts, sluit. Door deze basisverandering was men in staat
meerdere variaties te dansen die gestandaardiseerd werden door de
Imperial Society of Teachers of Dancing (ISTD). Vele van deze
variaties worden nog steeds gedanst.
De Engelse Wals wordt ook wel langzame wals genoemd. Het woord
‘Wals’ betekent letterlijk draaien. In het programma van de Engelse
wals komen dan ook veel draaien voor. De passen zijn erg zwierig,
soepel en lopen in een vloeiende beweging door. De volledige
dansvloer wordt tijdens de dans benut. Wannneer met meerdere paren
gedanst wordt, lijkt het of de dansvloer "golft". Deze beweging heet
"Pendulum Swing", de gang van de pendel van een klok. De Engelse
wals is ook meestal de eerste dans die gedanst wordt op een
wedstrijd.
De Weense Wals
In de 12e en 13e eeuw was er een dans die de `Nachttanz` heette, en
deze dans vormde de basis van de latere Weense wals die in de 18e
eeuw aan het hof werd gedanst.
Het oorspronkelijke model van de Weense Wals vinden we in 1776 in
Wenen, waar in de opera "Una Cosa Rara" de Weense Wals werd
uitgevoerd. Mozart schreef in 1787 te Praag hoe hij met plezier zag,
dat op de muziek van zijn "Figaro" tijdens een landelijk bal werd
gewalst.
De Weense Wals werd echter niet zonder slag of stoot binnengehaald.
Velen vonden het een moeilijke dans en fatsoenrakkers stoorden zich
vooral aan de danshouding. Waarschuwingen tegen het verval van
goede zeden en de gezondheid waren niet van de lucht. Bekende
dansleraren uit die tijd vonden dat de Weense Wals niets met dansen
te maken had en nog in 1816 liet "The Times" zich zeer afkeurend uit
over een hofbal in Londen waar gewalst werd. De Weense Wals was
echter niet meer tegen te houden en de danshouding van de Weense
Wals werd de basis voor alle andere paardansen.
Tango
De tango is ontstaan in Argentinië, in de ordinairste wijk van Buenos
Aires: "Barrio de las Ranas. Oorspronkelijk werd de tango in sommige
kringen gezien als een ordinaire, vulgaire dans, en mocht dus ook niet
gedanst worden. Ook in Europa en Amerika werd de Tango
terughoudend ontvangen en werd pas na 1920 algemeen
geaccepteerd. Tegenwoordig worden er twee varianten gedanst. De
ballroom tango en de Argentijnse Tango.
Ballroom tango
De ballroom tango wordt gedanst op muziek in tweekwarts maat met
bij-accenten. Deze dans werd oorspronkelijk in grote ballrooms
gedanst en wordt nog steeds in "klassieke" dansscholen onderwezen.
In tegenstelling tot de oorspronkelijke Tango bezit de muziek een
"strikt tempo". Daardoor is de dans wat vlakker en heeft deze een
minder sensueel karakter. De strakke, staccato bewegingen, met name
de hoofdacties van de dame, zijn kenmerkend voor de ballroom tango.
Argentijse Tango
De Argentijnse tango wordt in toenemende mate gedanst in Nederland
(sinds midden jaren tachtig). In zo'n 40 steden zijn er dansscholen en
salons. Het aantal Argentijnse Tangodansers in Nederland bedraagt
enkele tienduizenden. De gemiddelde leeftijd van de dansers en
danseressen ligt in de buurt van de 40 jaar. Het opleidingsniveau ligt
bovengemiddeld.
De muziek wordt gespeeld door een orkest dat bestaat uit de volgende
instrumenten: bandoneon, piano, violen, cello, contrabas, drums,
(elektrische) gitaar en mondharmonica.
Slow-Foxtrot
De Foxtrot is een stijldans die in het begin van de 20ste eeuw in
Amerika is ontstaan als Ragtime. De Foxtrot groeide uit tot een
populaire dans die tijdens veel gelegenheden gedanst werd. De naam
Foxtrot is afgeleid van de naam van de bedenker: Harry Fox. Hij was
een ster in het Ziegfeld Follies Theater op Broadway in New York.
Tijdens een show in 1914 danste hij op de destijds populaire ragtime-
muziek een geheel eigen nieuwe dans, een "Trot" (drafdans). Deze
Trot van Harry Fox sloeg duidelijk aan en kreeg snel veel fans.
Niet lang na de eerste uitvoering volgde een introductie aan de
commissie van de ISTD (internationale standaard dans) te Londen.
Met wat kleine aanpassingen werd de Foxtrot hierna door diverse
dansleraren onderwezen. Het tempo en de bewegingen staan centraal
bij de Foxtrot. Het is de enige Ballroomdans waarbij de dansparen met
beide voeten tegelijk los mogen komen van de dansvloer. Het accent
ligt op de eerste en de derde maat.
In de verfrissende jaren 20 werd de Foxtrot steeds sneller gespeeld,
tot wel 60 maten per minuut, waardoor diverse danspasjes en figuren
niet meer gemaakt konden worden en er andere bewegingen gedaan
werden. De lange open passen werden niet meer gedaan en men ging
over op een eenvoudigere ritmische zij-sluit-zij pas (de chasse).
Hierbij volgt de ene voet de andere en wordt er voornamelijk op de
voorvoet c.q. tenen wordt gedanst.
Door de jaren heen is deze "Quick-time Foxtrot" een eigen leven gaan
leiden onder de naam Quickstep. De 'gewone' Foxtrot ging vanaf die
tijd door het leven als "Slow-Foxtrot".
Quickstep
De Quickstep is naast de Quick-time Foxtrot ook beïnvloed door een
andere populaire dans uit de jaren 20, de Charleston.
Typerend voor de Quickstep is dat beide voeten tegelijkertijd los
komen van de vloer. De moeilijkheid is dat de beide danspartners dit
synchroon moeten doen en precies gelijktijdig los te komen van de
dansvloer.
De vrolijkste dans van de ballroomdansen. Snelheid, bewegen en
draaien staan centraal in de Quick Step. Deze dans is uitgegroeid tot
een van de meest gedanste dansen en behoort ook tot de Stijldansen.
Het is een van de eerste dansen die je op dansles leert.
De voorloper van de Engelse wals was de Boston, die al in 1874 vanuit
Amerika naar Europa werd gebracht. Het vreemde van de Boston was,
dat het paar naast elkaar stond en niet in de danshouding zoals wij nu
gewend zijn. De Boston vond echter pas vanaf 1922 zijn verbreiding
als mode-dans, samen met de Tango. Dit kwam met name door Victor
Sylvester, die in 1922 zijn kampioenschap Engelse Wals won. Hoe
simpel deze dans in de begintijd nog was, wordt duidelijk uit het feit
dat dansleraar Silvester wereldkampioen werd met een aantal
bewegingen die leerlingen tegenwoordig op de beginnerscursus, brons
dus, al kunnen.
In 1921 werd besloten dat het basisfiguur van de Engelse wals zou
zijn: stap, stap, sluit. Rond 1926, kwam er een aanmerkelijke
verbetering in de Engelse wals; de basis werd verandert in stap,
zijwaarts, sluit. Door deze basisverandering was men in staat
meerdere variaties te dansen die gestandaardiseerd werden door de
Imperial Society of Teachers of Dancing (ISTD). Vele van deze
variaties worden nog steeds gedanst.
De Engelse Wals wordt ook wel langzame wals genoemd. Het woord
‘Wals’ betekent letterlijk draaien. In het programma van de Engelse
wals komen dan ook veel draaien voor. De passen zijn erg zwierig,
soepel en lopen in een vloeiende beweging door. De volledige
dansvloer wordt tijdens de dans benut. Wannneer met meerdere paren
gedanst wordt, lijkt het of de dansvloer "golft". Deze beweging heet
"Pendulum Swing", de gang van de pendel van een klok. De Engelse
wals is ook meestal de eerste dans die gedanst wordt op een
wedstrijd.
De Weense Wals
In de 12e en 13e eeuw was er een dans die de `Nachttanz` heette, en
deze dans vormde de basis van de latere Weense wals die in de 18e
eeuw aan het hof werd gedanst.
Het oorspronkelijke model van de Weense Wals vinden we in 1776 in
Wenen, waar in de opera "Una Cosa Rara" de Weense Wals werd
uitgevoerd. Mozart schreef in 1787 te Praag hoe hij met plezier zag,
dat op de muziek van zijn "Figaro" tijdens een landelijk bal werd
gewalst.
De Weense Wals werd echter niet zonder slag of stoot binnengehaald.
Velen vonden het een moeilijke dans en fatsoenrakkers stoorden zich
vooral aan de danshouding. Waarschuwingen tegen het verval van
goede zeden en de gezondheid waren niet van de lucht. Bekende
dansleraren uit die tijd vonden dat de Weense Wals niets met dansen
te maken had en nog in 1816 liet "The Times" zich zeer afkeurend uit
over een hofbal in Londen waar gewalst werd. De Weense Wals was
echter niet meer tegen te houden en de danshouding van de Weense
Wals werd de basis voor alle andere paardansen.
Tango
De tango is ontstaan in Argentinië, in de ordinairste wijk van Buenos
Aires: "Barrio de las Ranas. Oorspronkelijk werd de tango in sommige
kringen gezien als een ordinaire, vulgaire dans, en mocht dus ook niet
gedanst worden. Ook in Europa en Amerika werd de Tango
terughoudend ontvangen en werd pas na 1920 algemeen
geaccepteerd. Tegenwoordig worden er twee varianten gedanst. De
ballroom tango en de Argentijnse Tango.
Ballroom tango
De ballroom tango wordt gedanst op muziek in tweekwarts maat met
bij-accenten. Deze dans werd oorspronkelijk in grote ballrooms
gedanst en wordt nog steeds in "klassieke" dansscholen onderwezen.
In tegenstelling tot de oorspronkelijke Tango bezit de muziek een
"strikt tempo". Daardoor is de dans wat vlakker en heeft deze een
minder sensueel karakter. De strakke, staccato bewegingen, met name
de hoofdacties van de dame, zijn kenmerkend voor de ballroom tango.
Argentijse Tango
De Argentijnse tango wordt in toenemende mate gedanst in Nederland
(sinds midden jaren tachtig). In zo'n 40 steden zijn er dansscholen en
salons. Het aantal Argentijnse Tangodansers in Nederland bedraagt
enkele tienduizenden. De gemiddelde leeftijd van de dansers en
danseressen ligt in de buurt van de 40 jaar. Het opleidingsniveau ligt
bovengemiddeld.
De muziek wordt gespeeld door een orkest dat bestaat uit de volgende
instrumenten: bandoneon, piano, violen, cello, contrabas, drums,
(elektrische) gitaar en mondharmonica.
Slow-Foxtrot
De Foxtrot is een stijldans die in het begin van de 20ste eeuw in
Amerika is ontstaan als Ragtime. De Foxtrot groeide uit tot een
populaire dans die tijdens veel gelegenheden gedanst werd. De naam
Foxtrot is afgeleid van de naam van de bedenker: Harry Fox. Hij was
een ster in het Ziegfeld Follies Theater op Broadway in New York.
Tijdens een show in 1914 danste hij op de destijds populaire ragtime-
muziek een geheel eigen nieuwe dans, een "Trot" (drafdans). Deze
Trot van Harry Fox sloeg duidelijk aan en kreeg snel veel fans.
Niet lang na de eerste uitvoering volgde een introductie aan de
commissie van de ISTD (internationale standaard dans) te Londen.
Met wat kleine aanpassingen werd de Foxtrot hierna door diverse
dansleraren onderwezen. Het tempo en de bewegingen staan centraal
bij de Foxtrot. Het is de enige Ballroomdans waarbij de dansparen met
beide voeten tegelijk los mogen komen van de dansvloer. Het accent
ligt op de eerste en de derde maat.
In de verfrissende jaren 20 werd de Foxtrot steeds sneller gespeeld,
tot wel 60 maten per minuut, waardoor diverse danspasjes en figuren
niet meer gemaakt konden worden en er andere bewegingen gedaan
werden. De lange open passen werden niet meer gedaan en men ging
over op een eenvoudigere ritmische zij-sluit-zij pas (de chasse).
Hierbij volgt de ene voet de andere en wordt er voornamelijk op de
voorvoet c.q. tenen wordt gedanst.
Door de jaren heen is deze "Quick-time Foxtrot" een eigen leven gaan
leiden onder de naam Quickstep. De 'gewone' Foxtrot ging vanaf die
tijd door het leven als "Slow-Foxtrot".
Quickstep
De Quickstep is naast de Quick-time Foxtrot ook beïnvloed door een
andere populaire dans uit de jaren 20, de Charleston.
Typerend voor de Quickstep is dat beide voeten tegelijkertijd los
komen van de vloer. De moeilijkheid is dat de beide danspartners dit
synchroon moeten doen en precies gelijktijdig los te komen van de
dansvloer.
De vrolijkste dans van de ballroomdansen. Snelheid, bewegen en
draaien staan centraal in de Quick Step. Deze dans is uitgegroeid tot
een van de meest gedanste dansen en behoort ook tot de Stijldansen.
Het is een van de eerste dansen die je op dansles leert.