Cha-Cha
De originele naam van deze dans, "Cha-Cha-Cha", is de
klanknabootsing van het geluid van slippers van dansende Cubaanse
vrouwen. Later is de naam ingekort tot Cha-Cha. Volgens sommigen
heeft de dans zich ontwikkeld uit het driedubbele ritme van de
Mambo: vijf passen in vier tellen. De oorsprong van de Cha-Cha is
Cuba en Enrique Jorrin wordt gezien als de "uitvinder" van deze
dans.
In de jaren vijftig werd de dans zeer populair in de danszalen van
Amerika. Kort nadat de Mambo werd geïntroduceerd begon dit ritme
aan populariteit te winnen. Een ritme dat uiteindelijk meer bekend
werd dan alle andere latin dansen. Pas in 1953 werd de Cha-Cha in
Europa geïntroduceerd. Al heel snel werd de dans een groot succes
bij alle dansliefhebbers.
Deze dans heeft als doel een "kat-en-muis" spelletje tussen man en
vrouw uit te beelden, een vrolijke flirt, en is daarom een vooral zeer
speelse en ritmische dans. Hij wordt pittig, of zelfs een beetje
lichtzinnig en brutaal gedanst. De bijbehorende muziek creërt dan
ook een vrolijke, zorgeloze en brutale sfeer. Het is meestal de eerste
latin dans die je leert.
Rumba
Oorspronkelijk komt de rumba uit Afrika en is door de slaven als
deel van hun cultuurgoed overgewaaid naar Amerika. Het ritme was
snel, erotisch met sensuele bewegingen. De dans stond bekend als
de dans van "de haan en de hen". In Amerika ontkwam de rumba
niet aan Latijns-Amerikaanse invloeden en ontwikkelde hij zich als
een Cubaanse dans. De "Cuban Rumba" kent drie vormen, variërend
van traag naar zeer snel en virtuoos, waarbij er een
wedstrijdelement in de vorm van een acrobatische dans is.
In de jaren 20 werd de rumba in Los Angelos populair gemaakt. Pas
in de jaren 30 kwam de rumba naar Europa, om rond 1954
"herontdekt" en verder ontwikkeld te worden door de Fransen. De
basis van de huidige stijl werd gelegd door het dansduo Pierre en
Lavelle in 1955. Ook het ritme veranderde naar een trager tempo
dan de oorspronkelijke.
De rumba heeft het predikaat 'dans van de liefde' gekregen en
beeldt vooral de liefdesperikelen tussen man en vrouw uit.
Samba
Het ritme van de samba is ontstaan in Afrika. Oorspronkelijk was
het een vrolijke, lichtzinnige dans van de Bantu-negers. In de
koloniale periode zijn over een periode van 350 jaar miljoenen
slaven naar Brazilië verscheept, waar uiteindelijk de samba de
nationale dans is geworden. Eenmaal overgekomen in Zuid-Amerika
werden vele verschillende versies van de Samba - van Baion tot
Marcha - gedanst tijdens het carnaval in Rio de Janeiro of op
plaatselijke feesten.
In 1917 breekt de samba als muziekstijl door. In 1930 verhief
president Gétulio Vargas de samba carioca (= samba van Rio de
Janeiro) tot nationaal symbool. Met name de wereldtentoonstelling
in New York zorgde in 1939 voor de grootste verspreiding van de
samba. Tegen het einde van de Tweede Wereldoorlog werd de
samba ook in Europa populair. Tegenwoordig is de samba één van
de uitbundigste dansen van de Latijns-Amerikaanse sector.
Paso Doble
Het is de enige Latijns-Amerikaanse dans die uit Europa (Ronda,
Andalusië (Spanje)) komt. De passen van de paso doble zijn deels
afgeleid van de Flamenco, maar volgens de techniek is het verkeerd
om te veel flamenco-stijl in deze dans te brengen. De paso doble is
de enige Latin dans waarin de man de hoofdrol speelt en blikvanger
is. Oorspronkelijk was de paso doble een ballroom dans, maar is
later een Latijns-Amerikaanse dans geworden. In vroeger jaren
heette de Paso Doble 'Paso Double', hetgeen letterlijk betekent:
dubbele pas. Zo'n 'dubbele pas', komt regelmatig voor in de
danspassen en is een teken van het temperamentvolle karakter van
de dans.
Jive
De dans stamt af van de Jitterbug, die in de jaren 30 in Amerika erg
populair was. Deze dans werd gedanst op Swing-muziek en was een
erg vrije dans, waarin net als in de muziek, veel geïmproviseerd kon
worden. De dans wordt krachtig gedanst en er wordt door het
swingende karakter tot de Latijns-Amerikaanse dansen gerekend.
Kenmerkend aan de Jitterbug is ook de “rock-turn”, een balanceer-
stapje achterwaarts en terug.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog was de Amerikaanse Jazz-stijl
taboe in Europa en zo ook het Swing-dansen. Amerikaanse soldaten
brachten met de bevrijding echter ook weer de Jitterbug mee naar
Europa, die vaak “Be-Bop” genoemd werd, naar de muziekstijl. Een
andere variant van Swing - de Boogie Woogie - ontwikkelde zich
ondertussen en kwam na de oorlog ook mee naar Europa. Jive werd
de algemene term voor de Lindy Hop, Jitterbug en Be-Bop (ontstaan
uit de jazz). De muziek was swing, mar niet langer glad en gepolijst,
maar met veel variaties. Met de muziek werd veel geëxperimenteerd
met als gevolg het ontstaan van de Rock'n Roll.
Eind jaren 50 bereikte de Jive zijn huidige stijl.
Klik op de naam van de dans voor een kleine (wedstrijd) demo.
klanknabootsing van het geluid van slippers van dansende Cubaanse
vrouwen. Later is de naam ingekort tot Cha-Cha. Volgens sommigen
heeft de dans zich ontwikkeld uit het driedubbele ritme van de
Mambo: vijf passen in vier tellen. De oorsprong van de Cha-Cha is
Cuba en Enrique Jorrin wordt gezien als de "uitvinder" van deze
dans.
In de jaren vijftig werd de dans zeer populair in de danszalen van
Amerika. Kort nadat de Mambo werd geïntroduceerd begon dit ritme
aan populariteit te winnen. Een ritme dat uiteindelijk meer bekend
werd dan alle andere latin dansen. Pas in 1953 werd de Cha-Cha in
Europa geïntroduceerd. Al heel snel werd de dans een groot succes
bij alle dansliefhebbers.
Deze dans heeft als doel een "kat-en-muis" spelletje tussen man en
vrouw uit te beelden, een vrolijke flirt, en is daarom een vooral zeer
speelse en ritmische dans. Hij wordt pittig, of zelfs een beetje
lichtzinnig en brutaal gedanst. De bijbehorende muziek creërt dan
ook een vrolijke, zorgeloze en brutale sfeer. Het is meestal de eerste
latin dans die je leert.
Rumba
Oorspronkelijk komt de rumba uit Afrika en is door de slaven als
deel van hun cultuurgoed overgewaaid naar Amerika. Het ritme was
snel, erotisch met sensuele bewegingen. De dans stond bekend als
de dans van "de haan en de hen". In Amerika ontkwam de rumba
niet aan Latijns-Amerikaanse invloeden en ontwikkelde hij zich als
een Cubaanse dans. De "Cuban Rumba" kent drie vormen, variërend
van traag naar zeer snel en virtuoos, waarbij er een
wedstrijdelement in de vorm van een acrobatische dans is.
In de jaren 20 werd de rumba in Los Angelos populair gemaakt. Pas
in de jaren 30 kwam de rumba naar Europa, om rond 1954
"herontdekt" en verder ontwikkeld te worden door de Fransen. De
basis van de huidige stijl werd gelegd door het dansduo Pierre en
Lavelle in 1955. Ook het ritme veranderde naar een trager tempo
dan de oorspronkelijke.
De rumba heeft het predikaat 'dans van de liefde' gekregen en
beeldt vooral de liefdesperikelen tussen man en vrouw uit.
Samba
Het ritme van de samba is ontstaan in Afrika. Oorspronkelijk was
het een vrolijke, lichtzinnige dans van de Bantu-negers. In de
koloniale periode zijn over een periode van 350 jaar miljoenen
slaven naar Brazilië verscheept, waar uiteindelijk de samba de
nationale dans is geworden. Eenmaal overgekomen in Zuid-Amerika
werden vele verschillende versies van de Samba - van Baion tot
Marcha - gedanst tijdens het carnaval in Rio de Janeiro of op
plaatselijke feesten.
In 1917 breekt de samba als muziekstijl door. In 1930 verhief
president Gétulio Vargas de samba carioca (= samba van Rio de
Janeiro) tot nationaal symbool. Met name de wereldtentoonstelling
in New York zorgde in 1939 voor de grootste verspreiding van de
samba. Tegen het einde van de Tweede Wereldoorlog werd de
samba ook in Europa populair. Tegenwoordig is de samba één van
de uitbundigste dansen van de Latijns-Amerikaanse sector.
Paso Doble
Het is de enige Latijns-Amerikaanse dans die uit Europa (Ronda,
Andalusië (Spanje)) komt. De passen van de paso doble zijn deels
afgeleid van de Flamenco, maar volgens de techniek is het verkeerd
om te veel flamenco-stijl in deze dans te brengen. De paso doble is
de enige Latin dans waarin de man de hoofdrol speelt en blikvanger
is. Oorspronkelijk was de paso doble een ballroom dans, maar is
later een Latijns-Amerikaanse dans geworden. In vroeger jaren
heette de Paso Doble 'Paso Double', hetgeen letterlijk betekent:
dubbele pas. Zo'n 'dubbele pas', komt regelmatig voor in de
danspassen en is een teken van het temperamentvolle karakter van
de dans.
Jive
De dans stamt af van de Jitterbug, die in de jaren 30 in Amerika erg
populair was. Deze dans werd gedanst op Swing-muziek en was een
erg vrije dans, waarin net als in de muziek, veel geïmproviseerd kon
worden. De dans wordt krachtig gedanst en er wordt door het
swingende karakter tot de Latijns-Amerikaanse dansen gerekend.
Kenmerkend aan de Jitterbug is ook de “rock-turn”, een balanceer-
stapje achterwaarts en terug.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog was de Amerikaanse Jazz-stijl
taboe in Europa en zo ook het Swing-dansen. Amerikaanse soldaten
brachten met de bevrijding echter ook weer de Jitterbug mee naar
Europa, die vaak “Be-Bop” genoemd werd, naar de muziekstijl. Een
andere variant van Swing - de Boogie Woogie - ontwikkelde zich
ondertussen en kwam na de oorlog ook mee naar Europa. Jive werd
de algemene term voor de Lindy Hop, Jitterbug en Be-Bop (ontstaan
uit de jazz). De muziek was swing, mar niet langer glad en gepolijst,
maar met veel variaties. Met de muziek werd veel geëxperimenteerd
met als gevolg het ontstaan van de Rock'n Roll.
Eind jaren 50 bereikte de Jive zijn huidige stijl.
Klik op de naam van de dans voor een kleine (wedstrijd) demo.